Dün açık ara en kötü geceydi. Odada gerçekten dondurucu bir soğuk vardı. Uyku tulumu ve yorganla ancak idare ettik. Sorun şu: Sıcak polar kıyafetlerinizle soğuk uyku tulumuna giriyor ve yavaş yavaş ısınıyorsunuz. Uyuyabiliyorsunuz da. Ama sonra elbette fazlasıyla sıcak oluyor. Galiba blog yazımdan kısa süre sonra uyudum, ama 2 saat sonra yeniden uyandım. Ve saat 3'e kadar bir türlü tekrar uyuyamadım. Alarm 6:30'da çaldı.
Uyku tulumunda bir türlü uyuyamıyorum. Ama tulumsuz da çok soğuk. Kıyafet ve tulumla çok sıcak. Her şey kayıyor. Terliyorsunuz, üşüyorsunuz. Dar uyku tulumu ve ağır yorgan göğsü sıkıştırıyor, zaten 4.000 metrenin üzerinde pek iyi nefes alınmıyor. Ve elbette her şey çok tozlu. Bir yandan çevre çok kumlu ve çok sayıda trekkingci her şeyi sürekli havaya kaldırıyor. Öte yandan bu yüzden burada toz almak genel olarak neredeyse çözümsüz bir iş. Burun damlası maalesef yanınızda olmalı.
Kahvaltıdan sonra bugün son aklimatizasyon için saat 8'de komşu Nangkartshang'a (5.073 m) çıktık, ama sadece küçük bir kısmına. Zikzaklarla oldukça sportif bir şekilde yukarı çıkılıyor. Adım adım mücadele ederek tırmanıyorsunuz. Biz bunun üstesinden iyi geldik.
Güneş parlıyordu ama tepeye doğru buz gibi bir rüzgâr esiyordu. Bu koşullarda şimdilik bir rüzgârlık ya da polar ceket yetiyor.
Yaklaşık 350 m tırmanarak 4.680 metreye ulaştık. Orada birkaç fotoğraf çektik.
Çevredeki dağlara güzel bir panoramik manzara vardı: Shartse (7.547 m), Island Peak (6.189 m), Ama Dablam (6.856 m), Taboche (6.495 m), Cholatse (6.440 m) ve Lobuche (6.145 m). En solda uzakta, tam Nepal-Çin sınırında bulunan ve 8.463 m ile dünyanın beşinci en yüksek dağı olan Makalu bile görünüyordu.
9:45 civarında yeniden indik. Ne kadar yükseldiğimizi ancak inişte fark ettik. İniş gerçekten yorucuydu, çünkü yol çok kumluydu ve kolayca kayıyordunuz. Yaklaşık bir saat sonra aşağı vardık.
Günün geri kalanı serbestti; bu da dünyanın sonunda pek bir şey ifade etmiyor. Yani bir kez daha çamaşır yıkadık. Güçlü, serin bir rüzgâr esse de güneş burada, yukarıda son derece güçlü. Bunu ancak bugün fark ettim. Bizde serin bir günde güneşe çıktığınızda biraz ısınırsınız. Burada gerçekten sıcak oluyor. Yani teknik giysilerin bugün de kuruması için iyi bir koşul.
Saat 12'de kısa bir öğle yemeği vardı (Şerpa güveci ve momo). Sonra Café 4410'a gittik. Burası San Francisco'da herhangi bir yerde de olabilirdi. Hoş oturma yerleri, çok sayıda genç insan, kahve, kek … ve güzel sıcaktı. 2 Americano – nihayet makineden, hazır kahve değil – ile elmalı turta ve brownie sipariş ettik. Kısa süre sonra Amerikalı arkadaşlarımız da geldi ve sohbet ettik.
Saat 15'te bir belgesel gösterildi: Sherpa. 18.04.2014'te Buz Şelalesi'nde bir çığ nedeniyle toplam 16 Şerpa'nın öldüğü bir Everest seferini anlatıyor. Bunun üzerine Şerpalar çalışmaya devam etmeyi reddetti ve sezonun bitirilmesini talep etti. Sefer liderleri ise devam etmek istiyordu. Hükümet de işin içine hiç girmedi ve kararı Şerpalara bıraktı. Sonunda Şerpalar istediğini aldı ve sezon iptal edildi.
25.04.2015'te – yani bir sonraki sezonun tam ortasında – 9.000 kişinin öldüğü büyük deprem oldu. Ve 12.05.2015'te Namche Bazaar'da en az 148 kişinin öldüğü bir artçı sarsıntı yaşandı.
Nepal'deki Şerpalar için iki korkunç yıl.
Filmden sonra Amerikalılarla vedalaştık, çünkü artık başka bir rotada yürüyecekler; Dingboche'de biraz alışveriş yapıp Good Luck Hotel'e geri döndük.
Akşam yemeğinde yine kızarmış erişte ve kızarmış pilav vardı. Bu sırada bir yıldır Karlsruhe yakınlarındaki Ettlingen'de yazılım mühendisi olarak yaşayan hoş bir İranlı çiftle tanıştık. Ana Kamp'ı yeni ziyaret etmişler ve şimdi Island Peak'e gidiyorlar. Dikkat edin, rehber ve taşıyıcı olmadan. Her şeyi kendileri taşıyorlar ve bizden yaklaşık iki kat hızlılar. Çok sempatik, sportif insanlar.
Yarın biraz daha yükseğe, 4.900 metreye çıkıyoruz. Saat neredeyse 22. Artık yatsak iyi olacak. Bugün öğle uykusu yapmadık ve akşam ne kahve ne de çay içtik. Geceyi iyi geçirmemiz için bize şans dileyin.
İyi geceler.